12 வயதில் ஆபிரிக்காவில் தமிழாசிரியையாக இருந்த நவி பிள்ளையின் கதை
வீரத்தமிழச்சி. நவநீதம் அம்மா. நோபல் பரிசு பெறும் நாலாவது தமிழர். சி.வி.ராமன்(1930), சுப்ரமணியன் சந்திரசேகர்(1983), வெங்கட்ராமன் ராமகிருஷ்ணன்(2009) ஆகியோருக்குப் பிறகு நோபல் பரிசு பெறும் முதல் தமிழ் பெண். அமெரிக்க இஸ்ரேலிய தலைவர்கள் முகத்தில் கரிபூசி அமைதிக்கான நோபல் பரிசு பெறும் சுதந்திரப் பறவை. இவைதான் உங்களுக்கு நவி பிள்ளை பற்றித் தெரியும்.
உங்களுக்குத் தெரியாதது. அம்மா ஆங்கிலத்தில் உயர்கல்வி கற்கத்தொடங்கும் முதல் தென்னாபிரிக்காவில் தன் பன்னிரண்டு வயதில் ஆரம்பப் பாடசாலையொன்றில் தமிழாசிரியையாக இருந்தவர். திருக்குறள், தேவார திருவாசகங்களை தன் மாணவர்களுக்குப் படித்துக் கொடுத்தவர். இந்தளவுக்கும் அம்மா தமிழ் தெலுங்கு கலப்பு குடும்பத்தில் பிறந்தவர். தாய் தெலுகு. தகப்பன் தமிழ் தெலுகு கலப்பு. அம்மா காதலித்து திருமணம் செய்துகொண்ட கணவர்தான் தமிழர். பரஞ்சோதி அந்தோனிப்பிள்ளை. நவநீதம்மா நாயுடு, நவி பிள்ளையான கதை இதுதான்.
2008ல் அம்மா ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் ஆணையாளராக நியமிக்கப்படுகிறார். அப்போது அவரை சுப்றி கௌண்டர் என்கிற தென்னாபிரிக்கர் ஒரு வானொலிப் பேட்டி காண்கிறார். அப்பேட்டியின் தமிழாக்கம் கீழே தரப்படுகிறது.
முதல் நோபல் பரிசு பெறும் தமிழச்சி இதற்கு முதல் பரிசு பெற்ற மூன்று ஆண்களைப் போலன்றி மிக வறிய குடும்பத்திலிருந்து வந்தவர். நவநீதம்மாவின் தாத்தா பஞ்சம் பிழைக்க தென்னாபிரிக்கா வந்தவர். கரும்பு ஆலையொன்றில் வேலை செய்துகொண்டிருக்கும் போது இரண்டு கைகளையும் விபத்தில் இழந்தவர். தாத்தாவுக்கு இரண்டு மனைவிகள். இரண்டு மகன்கள். ஒரு மகன் நவநீதம்மாவின் தந்தை.
நவநீதம்மா எளிய தமிழச்சி அல்ல. அரிய தமிழச்சி.
- பிரதம ஆசிரியர். Jaffnafashion.com
உங்கள் ஆரம்பகால வாழ்க்கை?
நான் கிளேர்வுட் (Clairwood) பகுதியில் வாழ்ந்து வளர்ந்தேன். அது பல்வேறு இன மக்கள் ஒன்றாக வாழ்ந்த கலப்புச் சமூகமாக இருந்தது. ஆப்பிரிக்கர்கள், கலர்டு மக்கள், இந்தியர்கள் என அனைவரும் மிகவும் ஒற்றுமையாகப் பழகினோம். அந்தப் பகுதி மிகவும் பாதுகாப்பானதாக இருந்தது; அனைவரையும் நம்பலாம். அந்தச் சமூகம் மிகவும் ஏழ்மையானதாக இருந்தாலும், அங்கு ஒரு வலுவான சமூக ஒற்றுமை உணர்வு நிலவியது.
எனது குடும்பப் பின்னணியைப் பற்றிச் சற்றுப் பின்னோக்கிச் சென்று கூறுகிறேன். எனது தாத்தா கரும்புத் தோட்டங்களில் வேலை செய்வதற்காக ஒப்பந்தத் தொழிலாளராக இங்கு அழைத்து வரப்பட்டார். சர்க்கரை ஆலை இயந்திரத்தில் சிக்கி அவர் தனது இரண்டு கைகளையும் இழந்தார்; அவை வெட்டப்பட்டன. இருப்பினும், அவர் பிறரைச் சார்ந்திராமல் தன்னால் இயன்ற அளவில் வாழ்ந்தார். அவர் ஒரு சர்தாராக (தொழிலாளர்களின் தலைவராக) ஆனார்; தொடர்ந்து அந்தப் பொறுப்பில் இருந்தார். அவர் தன்னுடைய தேவைகளைத் தானே கவனித்துக்கொண்டார். அவருக்கு இரண்டு மனைவிகள் இருந்தனர். அவர் 87 வயதில் இறந்தார்.
அவருக்கு இரண்டு மகன்கள் இருந்தனர். எனது தந்தை பேருந்து ஓட்டுநராக இருந்தார் என்பது அனைவருக்கும் தெரிந்ததே. அவருக்கு ஏழு குழந்தைகள். எனது தந்தை என் தலைமுறையைச் சேர்ந்த பெரும்பாலானவர்களிடமிருந்து வேறுபட்ட சிந்தனை கொண்டவர். எல்லாக் குழந்தைகளும் சமமானவர்கள் என்றும், ஆண் குழந்தைகளைப் போலவே பெண் குழந்தைகளுக்கும் கல்வி அளிக்க வேண்டும் என்றும் அவர் கருதினார்.
எனவே, உயர்நிலைப் பள்ளியில் என்னுடன் படித்த எனது தோழிகள் பலர் 15 அல்லது 16 வயதிலேயே பள்ளிப் படிப்பை நிறுத்த வேண்டியிருந்தது. அவர்களுடைய பெற்றோர் அவர்களுக்குத் திருமணம் ஏற்பாடு செய்திருந்ததே அதற்குக் காரணம். ஆனால் நான் தொடர்ந்து கல்வி கற்றேன்.
கிளேர்வுட் மக்களின் உதவி கிடைத்திருக்காவிட்டால், என்னால் ஒருபோதும் பல்கலைக்கழகத்திற்குச் சென்றிருக்க முடியாது. உயர்நிலைப் பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியர் திரு. வி. நாயுடுவும் ஆசிரியர்களும் சமூகத்தில் உள்ள வீடுகளுக்குச் சென்று, பல்கலைக்கழகத்தில் படிக்கும் திறமை கொண்ட இந்த இளம் பெண்ணின் கல்விக்காக நிதி திரட்டினர்.
அது வி. நாயுடு கல்வி உதவித்தொகை நிதி என்று நினைக்கிறேன். அந்த நிதி இன்றும் தொடர்ந்து செயல்படக்கூடும். ஏனெனில், நான் வழக்கறிஞராகத் தகுதி பெற்றபோது, அந்தப் பணத்தைத் திருப்பிச் செலுத்தினேன். அதன் மூலம் மற்ற மாணவர்களும் பயனடைய வேண்டும் என்பதே எனது நோக்கம்.
அந்தக் காலம் மிகவும் கடினமானது. நாங்கள் மிகவும் எளிமையான உணவையே உண்டோம். எனது தாய் வீட்டுத் தோட்டத்தில் எல்லா வகையான காய்கறிகளையும் பயிரிட்டார்; நாங்கள் அனைவரும் அவருக்கு உதவினோம். இப்போது திரும்பிப் பார்க்கும்போது, நிறையப் புதிய காய்கறிகளைச் சாப்பிட்டு, அவ்வப்போது இறைச்சி உண்பது மிகவும் ஆரோக்கியமான வாழ்க்கை முறையாக இருந்தது என்பதை உணர்கிறேன்.
எனது தாயும் தந்தையும் மிகவும் கடினமாக உழைத்தனர். அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து, செங்கல் செங்கலாக வீட்டைக் கட்டியதையும், அதற்குத் தாங்களே உடலுழைப்பு செய்ததையும் நினைவுகூர்கிறேன். எனவே, எங்கள் குடும்பக் குழந்தைகள் அனைவரும் கல்வி கற்று, பல்வேறு தொழில்முறைப் பணிகளில் ஈடுபட்டனர். எனது தந்தை 100 வயதை எட்டிய பின்னர், இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இறந்தார்.
பால்யகாலத் திருமணம்?
எனது தந்தை மிகவும் ஆளுமை மிக்கவர். குடும்பத்தில் இறுதி முடிவுகளை அவரே எடுத்தார்; எனது தாயும் அவருக்கு முழுமையாக ஆதரவளித்தார். எனது சகோதரர்கள் இதை மறுக்க மாட்டார்கள்; இந்த விஷயத்தில் அவர்கள் போட்டி மனப்பான்மையுடன் இருக்கவில்லை.
எனது தாய் எப்போதும் கல்வியின் முக்கியத்துவத்தை நம்பினார். தனது தந்தை தன்னைப் பள்ளிக்கு அனுப்ப மறுத்ததைப் பற்றி அவர் கூறுவார். “எழுதக் கற்றுக்கொண்டால், காதலர்களுக்குக் கடிதம் எழுதுவாள்” என்று கூறி, தனது தந்தை பள்ளிக்குச் செல்லத் தடை விதித்ததாக அவர் சொல்வார்.
எனது தாயின் தாய்மொழி தெலுங்கு. அவர் தானாகவே கற்றுக்கொண்டு, பல திறன்களைப் பெற்றிருந்தார்.
“எனக்கு முன்மாதிரியாக இருப்பவர்கள் இவர்கள்தான். அவர்களிடம் எதுவுமே இல்லை; இருந்தாலும் தாங்களாகவே கற்றுக்கொண்டார்கள். ஒவ்வொரு நாளும் தங்களை எவ்வாறு மேம்படுத்திக்கொள்வது என்று சிந்தித்தார்கள்.
பெண்களே, நீங்கள் கல்வி கற்க வேண்டும்; அப்போதுதான் ஆண்களுக்கு அடிமையாக இருக்க வேண்டிய நிலை ஏற்படாது” என்று என் தாய் கூறுவார்.
தமிழில் இதை வெளிப்படுத்தும் ஒரு மிக அழகான சொற்றொடர் இருக்கிறது: “ஒரு ஆணுக்கு ஒருபோதும் அடிமையாக இருக்கக் கூடாது.”
அப்படித்தான் நாங்கள் வளர்க்கப்பட்டோம். இந்தியர்களுக்கான பள்ளிகள், இந்திய ஆசிரியர்கள் மட்டுமே இருந்தனர். அந்த ஆசிரியர்கள் மிகவும் அர்ப்பணிப்புடன் பணியாற்றினார்கள்.
தமிழ் மரபுகள்
தமிழ் மற்றும் இந்து மரபுகளின்படி நாங்கள் மிகவும் கண்டிப்புடன் வளர்க்கப்பட்டோம். முறையான வழிபாடுகள் உள்ளிட்ட சமயப் பழக்கங்களைப் பின்பற்றினோம். ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் கோவிலில் நடைபெறும் வழிபாட்டில் கலந்துகொண்டோம்.
எனக்கு 12 அல்லது 13 வயதாக இருந்தபோது, தமிழ் ஆசிரியையாக மாறினேன். தமிழ்ப் பாடத்தின் அனைத்து நிலைகளையும் முடித்துவிட்டேன். அதன் பிறகு என்ன செய்வது என்று அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. எனவே, என்னையே தமிழ் ஆசிரியையாக நியமித்துவிட்டார்கள்.
தேவாரப் பாடல்கள் அனைத்தையும் நாங்கள் அறிந்திருந்தோம். ஒவ்வொரு வார இறுதியிலும் கோவிலில் அவற்றைப் பாடுவோம்.
எங்கள் வீட்டில் செய்தித்தாளோ வானொலியோ கிடையாது. ஆனால் பள்ளியில் ஆங்கிலம் கற்க வேண்டியிருந்ததால், நாங்களும் ஆங்கிலம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.
படிப்படியாக, எங்கள் வீட்டிலும் மற்ற பல வீடுகளிலும் ஒரே மாதிரியான மாற்றம் ஏற்பட்டது. குழந்தைகள் பெற்றோரிடம் ஆங்கிலத்தில் பேசத் தொடங்கினர். பெற்றோரும் அந்த மொழிக்கு ஏற்ப தங்களை மாற்றிக்கொண்டு ஆங்கிலத்தைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. இதன் விளைவாக, எங்களுடைய தாய்மொழியையே நாங்கள் கிட்டத்தட்ட மறந்துவிட்டோம்.
நான் வழக்கறிஞராகப் பணியாற்றத் தொடங்கியபோது தமிழில் பேசுவேன். குறிப்பாக உயில் போன்ற சட்ட விவகாரங்களைப் பற்றிப் பேசும்போது, வயதானவர்கள் நான் தமிழில் பேசுவதை மிகவும் பயனுள்ளதாகக் கருதினர். மூன்று மாதங்கள் மீண்டும் பயிற்சி பெற்றால், என்னால் மீண்டும் சரளமாகத் தமிழில் பேச முடியும் என்று நினைக்கிறேன். ஏனெனில், அந்த மொழி என்னுள் ஆழமாகப் பதிந்திருக்கிறது. அது இயல்பாகவே எனது மொழி.
எனது தந்தை மிகச் சிறப்பாகத் தமிழ் மற்றும் தெலுங்கு பேசுவார்.
கல்வி மற்றும் நிறவெறிக் கொள்கை
கல்வியைப் பற்றிய ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை நான் கூற விரும்புகிறேன். நாங்கள் பெற்ற கல்வி நிறவெறிக் கொள்கையின் கீழ் வழங்கப்பட்ட கல்வியாகும். நாட்டின் வரலாறு முழுவதும் வெள்ளையர்கள் நாங்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று விரும்பிய விதத்திலேயே கற்பிக்கப்பட்டது.
அந்த வகையில், எங்களுடைய சிந்தனையில் குறிப்பிட்ட கருத்துகள் திணிக்கப்பட்டன. ஒரு குழந்தை தன்னம்பிக்கையுடன் இருந்து, வழக்கமான சிந்தனை எல்லைகளுக்கு வெளியே சிந்திக்க முயன்றால், அந்தக் குழந்தை வெற்றி பெற முடியும் என்று நான் நினைக்கிறேன். எங்களில் சிலர் அப்படித்தான் வெற்றி பெற்றோம்.
நான் மிகவும் இளம் வயதிலேயே எது நியாயம், எது அநியாயம், எது சரி, எது தவறு என்பதை வேறுபடுத்திப் பார்க்க முயன்ற பல நிகழ்வுகளை இப்போது நினைவுகூர்கிறேன். அந்த வயதிலேயே நான் அப்படிச் சிந்தித்தது இப்போது எனக்கே ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.
பல்கலைக்கழக வாழ்க்கை!
தொடக்கப் பள்ளியிலும் உயர்நிலைப் பள்ளியிலும் எங்களுக்குக் கிடைத்த அனைத்தும் பிறர் பயன்படுத்திய பழைய பொருட்கள்தான். வெள்ளையர்களுக்கான பள்ளிகளிலிருந்து பழைய புத்தகங்களும் மேசைகளும் எங்களுக்குக் கொண்டுவரப்பட்டன.
இதன் மூலம், எங்களுடைய தோலின் நிறத்தின் காரணமாக நாங்கள் எவ்வாறு பின்தள்ளப்பட்டோம் என்பதைப் புரிந்துகொண்டோம்.
இரண்டாவதாக, அப்போது நிலம் தொடர்பான சட்டக் கட்டுப்பாடுகள் இருந்தன. இந்தியர்களுக்குச் சொந்தமான நிலங்கள் பறிக்கப்பட்டன. பின்னர் இது குழுப் பகுதிகள் சட்டமாக (Group Areas Act) மாறியது.
இதற்கு எதிராக இந்தியச் சமூகம் மிகவும் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட முறையில் போராடியது. காந்தியின் வரலாறும், பெண்கள்கூடப் பங்கேற்ற அகிம்சை ஊர்வலங்களும் எங்களுக்குத் தெரிந்திருந்தன. அந்தப் போராட்ட மரபுகள் எங்களையும் பாதித்தன.
நான் சுமார் 12 முதல் 16 வயது வரை உயர்நிலைப் பள்ளியில் படித்துக்கொண்டிருந்தபோது, பள்ளி வளாகங்கள் அரசியல் பதற்றம் நிறைந்த இடங்களாக இருந்தன. மாணவர்கள் மிகவும் விழிப்புடன் இருந்தனர்.
உதாரணமாக, சில மாணவர்கள் குழுப் பகுதிகள் சட்டத்திற்கு எதிரான துண்டுப் பிரசுரங்களை அச்சிட்டு, காவல்துறையினர் அடிக்கடி சோதனைகள் நடத்தியதால் அவற்றைத் தங்களுடைய காலுறைகளுக்குள் மறைத்து வைத்திருந்ததை நினைவுகூர்கிறேன்.
அரசியல் தொடர்பான எதையும் பேசக்கூடாது என்று ஆசிரியர்கள் ஒப்பந்தத்தின் மூலம் கட்டுப்படுத்தப்பட்டிருந்தனர்.
எனவே, நாங்கள் அனைவரும் அநீதியால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தபோதிலும், வகுப்பறையில் அதைப் பற்றி வெளிப்படையாகப் பேச முடியாத ஒரு செயற்கையான கல்வி முறையாக அது இருந்தது.
ஒரு வருடம், மாணவர்கள் வேலைநிறுத்தத்தில் ஈடுபட்டதால் பாதுகாப்புக் காவல்துறையினர் எங்கள் பள்ளியில் சோதனை நடத்தினர். மாணவர் தலைவர்களை அடையாளம் காண முயன்று, மாணவர் தலைமைப் பொறுப்பில் இருந்த அனைவரையும் ஒன்றாகப் பிடித்துச் சென்றனர்.
தலைமை ஆசிரியரும் ஆசிரியர்களும் எவ்வாறு ஒதுங்கி நின்றார்கள் என்பதை நான் நினைவுகூர்கிறேன். இரகசியக் காவல்துறையினர் வந்து எங்கள் பள்ளியையே தங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்ததைப் போல இருந்தது.
அப்போது நான் குரல் கொடுத்துப் பேசினேன். எங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட பணியிடங்களில் நாங்கள் இருந்தோம் என்று எடுத்துரைத்தேன். மாணவர் தலைவர்களைத் தேடிக்கொண்டிருந்த காவல்துறையினர் என்னை எப்படிப் பார்த்தார்கள் என்பது எனக்கு நினைவிருக்கிறது. ஆசிரியர்களும் மற்ற மாணவர்களும் ஏன் எதிர்த்துப் பேசவில்லை என்று நான் வியந்தேன்.
தண்டனைகள் மிகவும் கடுமையாக இருந்ததால் அனைவரும் அச்சுறுத்தப்பட்டிருந்த சூழல் அது. போராட்டத்தில் ஈடுபட்டால் ஒருவர் பள்ளியிலிருந்து நீக்கப்படலாம்; அவருடைய பெற்றோர் சிறையில் அடைக்கப்படலாம் அல்லது விசாரணையின்றித் தடுத்து வைக்கப்படலாம்.
பல்கலைக்கழகத்தில் அனைவரும் மிகவும் விழிப்புடன் இருந்தனர். அங்கு ஆப்பிரிக்கர்கள், வெள்ளையர்கள் எனப் பல்வேறு இனங்களைச் சேர்ந்த மாணவர்களுடன் இணைந்து படித்தோம்.
நான் மாணவர் இயக்கத்திலும் தேசிய ஒற்றுமை இயக்கத்திலும் (National Unity Movement) பங்கேற்றேன். அந்த இயக்கம் ஏகாதிபத்தியத்தைப் பற்றியும், நாட்டின் செல்வம் எவ்வாறு நாட்டுக்கு வெளியே உள்ள பெரிய வணிக நிறுவனங்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறது என்பதையும் எடுத்துரைத்தது. இவ்வாறு பல்கலைக்கழகத்தில் அரசியல் விழிப்புணர்வைப் பெற்றோம்.
அங்குதான் எனது மறைந்த கணவர் பரஞ்சோதி ஆண்டனி கேபி பிள்ளையைச் சந்தித்தேன். சன்னி வெங்கட்ரத்தினம், காதர் ஹாஷிம், என்வர் மோட்டலா, மோகன் முதலியார், ஜான் சாமுவேல்ஸ் மற்றும் இன்னும் பலரையும் அங்கு சந்தித்தேன்.
உலகின் தற்போதைய நிலைமை?
தற்போதைய காலம் மன அழுத்தம், பதற்றம் மற்றும் உலகம் முழுவதும் நிலவும் மிகப்பெரிய துயரங்கள் நிறைந்த காலமாக இருக்கிறது என்பதை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.
சமீபகால மோதல்களிலும் போர்களிலும், ஒருவருக்கொருவர் சண்டையிடும் வீரர்களைவிடப் பொதுமக்களே—குறிப்பாகப் பெண்களும் குழந்தைகளும்—அதிகமாகப் பாதிக்கப்படுவதை நீங்கள் காணலாம். நாம் அச்சமூட்டும் காலத்தில் வாழ்கிறோம். மனித உரிமைகளுக்கான உயர் ஆணையராக, ஐக்கிய நாடுகள் பொதுச் சபை எனக்கு வழங்கியுள்ள பொறுப்புகளை நிறைவேற்றுவதே எனது நோக்கம்.
உலகின் அனைத்து நாடுகளிலும் உள்ள மக்களின் மனித உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்காக, சுதந்திரமாகச் செயல்படும் அதிகாரி ஒருவரைக் கொண்ட இந்தப் பதவியை அவர்கள் உருவாக்கியுள்ளனர். இது மிகப்பெரிய பொறுப்பு. நான் இன்னும் பணியைத் தொடங்கவில்லை. சிவில் சமூக அமைப்புகள், இதுவரை இந்த அலுவலகத்தை நடத்தி வந்த 1,000 பணியாளர்கள், பல்வேறு நாடுகளின் பிரதிநிதிகள், ஐக்கிய நாடுகள் பொதுச் செயலாளர் மற்றும் செயலகம் ஆகிய அனைவருடனும் கலந்தாலோசிக்க இருக்கிறேன். பரந்த அளவில் ஆலோசனைகளை மேற்கொண்டு, இதுவரை செய்யப்பட்டுள்ள பணிகளைப் புரிந்துகொண்டு, பின்னர் அடுத்தகட்ட நடவடிக்கைகளை முன்னெடுப்பேன்.
இந்தப் பிரச்சினைகளை நீங்கள் எவ்வாறு கையாளப் போகிறீர்கள்?
குற்றங்களுக்குப் பொறுப்பேற்கச் செய்வதும், தண்டனையிலிருந்து தப்பித்துச் செல்லும் நிலையை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதும் என்ற கொள்கைகளுக்காக நான் கடந்த 13 ஆண்டுகளாகப் பணியாற்றி வருகிறேன். அரசியல் தலைவர்களையும் இராணுவத் தலைவர்களையும் அவர்களுடைய செயல்களுக்குப் பொறுப்பேற்கச் செய்து, அவர்களுக்குத் தண்டனை வழங்க வேண்டும் என்பதே எனது நிலைப்பாடு. இது பாதிக்கப்பட்டவர்கள் விரும்பும் பழிவாங்கும் நீதிக் கொள்கையாகும். ஐக்கிய நாடுகள் சபையும் இதையே விரும்புகிறது. அதனால்தான் அவர்கள் சிறப்பு நீதிமன்றங்களையும் நிரந்தர சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றத்தையும் நிறுவியுள்ளனர்.
ஒரு நீதிபதியாக, கடுமையான குற்றங்களைச் செய்த ஐந்து அரசியல் தலைவர்களுக்கு நான் ஆயுள் தண்டனை விதித்துள்ளேன். வன்முறைக் குற்றங்களையும் பொருளாதாரக் குற்றங்களையும் செய்த தலைவர்களைக் கையாள்வதற்கான மிகவும் வலுவான வழிகளில் இதுவும் ஒன்று.
ஆனால், குற்றவியல் வழக்குத் தொடர்வது என்பது பிரச்சினையைக் கையாள்வதற்கான ஒரு வழி மட்டுமே. இப்போது உயர் ஆணையராக, இந்தப் பிரச்சினைகளை வெவ்வேறு கோணங்களில் அணுகுவதற்கான வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்துள்ளது.
‘ஒரு கேரட்டையா அல்லது தடியையா பயன்படுத்தப் போகிறீர்கள்? அழுத்தம் கொடுக்கப் போகிறீர்களா அல்லது ராஜதந்திரத்தைப் பயன்படுத்தப் போகிறீர்களா?’ என்று மக்கள் கேட்கிறார்கள். இந்தத் துறையில் எனது திறன்களை விரைவாக மேம்படுத்த முடியும் என்று நம்புகிறேன். இந்தப் பணியில் முழுமையாக ஈடுபடுவதே எனது நோக்கம். மனித உரிமை மீறல்களைக் கையாளும்போது எனக்கு எந்தவொரு நாட்டின் மீதும் தேசிய விசுவாசம் கிடையாது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். சட்டத்தின் ஆட்சி, நீதி மற்றும் மனித உரிமைக் கொள்கைகள் ஆகியவற்றுக்கே நாம் விசுவாசமாக இருக்க வேண்டும்.
இரண்டாவதாக, உயர் ஆணையர் அலுவலகம் எல்லா நாடுகளுக்கும் ஒரே தரநிலையைப் பின்பற்றுகிறது. அந்தத் தரநிலைகளை எல்லா நாடுகளும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். அது ஜிம்பாப்வேயாக இருந்தாலும் சரி, வேறு எந்த நாடாக இருந்தாலும் சரி, ஒரே அளவுகோல்தான் பயன்படுத்தப்படும் உயர் ஆணையர் அலுவலகம் எந்தவொரு ஒரு நாட்டின் மீதும் மட்டும் கவனம் செலுத்தாது. அப்படிச் செய்தால், அந்த அலுவலகத்தின் நம்பகத்தன்மை பாதிக்கப்படும். எந்த நாட்டில் மக்கள் பாதிக்கப்படுகிறார்களோ அல்லது மனித உரிமைகள் மீறப்படுகின்றனவோ, அங்கு உயர் ஆணையர் தலையிட்டு, பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் குரலாகச் செயல்படுவார் என்பதை நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.
எனது அணுகுமுறை என்னவென்றால், பாதிக்கப்பட்டவர்களின் துயரங்களைப் பற்றிப் பேசுவதோடு மட்டும் நாம் நின்றுவிடக் கூடாது. முடிந்தவரை அவர்களுக்கான நடைமுறைப் பலன்களைப் பெற்றுத்தர வேண்டும். அதற்கான மந்திரத் தீர்வுகள் என்னிடம் இருப்பதாக இப்போது என்னால் கூற முடியாது. ஆனால், முந்தைய உயர் ஆணையர் பின்பற்றிய வழிமுறைகளைத் தொடர்ந்து பின்பற்ற விரும்புகிறேன். அவர் 50 நாடுகளில் கள அலுவலகங்களை அமைத்தார். அவை அந்தந்த அரசாங்கங்களின் திறன்களை மேம்படுத்த உதவின. மேலும், அந்த நாடுகளில் உள்ள சிவில் சமூக அமைப்புகள் தங்களுடைய திறன்களை வளர்த்துக்கொண்டு, தங்களது கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தவும் உதவின.”
சூடான்?
வழக்குத் தொடரும் அதிகாரி சுதந்திரமாகச் செயல்படும் அதிகாரி ஆவார். டார்ஃபூர் நிலைமை தொடர்பாக ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் தீர்மானம் அளித்த பொறுப்பின் அடிப்படையில் அவர் செயல்படுகிறார். அவர் தனது ஆவணங்களைத் தயாரித்துள்ளார். சூடான் அதிபருக்கு எதிராகக் குற்றச்சாட்டுகளைப் பதிவு செய்யப் போதுமான ஆதாரங்கள் உள்ளனவா என்பதை நீதிபதிகள் கூட்டாக முடிவு செய்வார்கள். போதுமான ஆதாரங்கள் இருந்தால், அவர்கள் குற்றப்பத்திரிகையை அங்கீகரிப்பார்கள் அல்லது கைது ஆணையைப் பிறப்பிப்பார்கள். இறுதியாக, சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றம் நியாயமான விசாரணைக்கு உத்தரவாதம் அளிக்கிறது. இது ஒரு நீதித்துறை நடைமுறையாகும்.
நாம் ஒருவரைக் கும்பலாகத் தாக்கிக் கொல்வது பற்றியோ தூக்கிலிடுவது பற்றியோ பேசவில்லை. இத்தகைய பிரச்சினைகளைக் கையாள்வதற்கான முறையான அமைப்பை நாம் உருவாக்கியுள்ளோம். சூடான் அதிபராக இருந்தாலும் சரி, வேறு யாராக இருந்தாலும் சரி, அவர் மீதான குற்றச்சாட்டுகள் நிரூபிக்கப்படும் வரை நிரபராதியாகவே கருதப்பட வேண்டும்.”
இலங்கை?
“இலங்கை உட்பட உலகின் அனைத்து நாடுகளிலும் நடைபெறும் மனித உரிமை மீறல்களும் உயர் ஆணையரின் கவனத்திற்கு உட்படும். நாம் ஏற்கெனவே இதைச் செய்து வருகிறோம். இலங்கையின் நிலைமையைக் கையாள்வதற்காக எங்கள் அலுவலகத்தில் பல பணியாளர்கள் பணியாற்றி வருகின்றனர். நீண்டகாலமாகத் தொடரும், அரசியல் ரீதியாக மிகவும் சிக்கலான மோதல்கள் நம் அனைவருக்கும் மிகப்பெரிய சவாலாக இருப்பதாக நான் கருதுகிறேன். ஆனால் நாம் ஒருபோதும் கைவிட்டுவிடக் கூடாது. இரு தரப்பிலும் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் பாதுகாக்கப்படுவதை நாம் உறுதிசெய்ய வேண்டும்.”
பயங்கரவாதம்?
சட்டத்தின் அடிப்படையில் தொடங்கிக் கூறுவதானால், பயங்கரவாதக் குற்றத்திற்கான(The crime of Terrorism) வரையறை இன்னும் முழுமையாகத் தீர்மானிக்கப்படவில்லை. ஆக்கிரமிப்புக் குற்றமும்(The crime of Aggression) இன்னும் வரையறுக்கப்பட வேண்டியுள்ளது. அதன் வரையறை இறுதிசெய்யப்பட்டதும், அது சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றத்தின் கண்காணிப்பின் கீழ் வரும். ஒவ்வொரு நாடும் பயங்கரவாதத்தை எதிர்கொண்டு வருகிறது என்று நான் நினைக்கிறேன் பயங்கரவாதம் மிகவும் கொடிய வன்முறை வடிவமாகும். ஏனெனில், அது பெருமளவிலான அப்பாவி மக்களைப் பாதிக்கிறது.
இத்தகைய குற்றங்களை எதிர்கொள்வதற்கு பல நாடுகள் முற்றிலும் தயாராக இல்லாமல் இருக்கலாம். இத்தகைய குற்றங்களை விசாரிப்பது மிகவும் கடினமாக இருக்கும் என்று நான் கருதுகிறேன்.
மேலும், இத்தகைய குற்றங்கள் நிகழாமல் முன்கூட்டியே தடுக்க முடியாமல், அவை நிகழ்ந்த பிறகு அவற்றுக்கு எதிர்வினையாற்றுவதிலேயே நாம் ஈடுபடுவதாகத் தெரிகிறது. நமது தற்போதைய வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக மாறிவிட்டதாகத் தோன்றும் இந்தக் கடுமையான செயல்பாடுகள் குறித்து, உங்களைப் போலவே நானும் கவலைப்படுகிறேன்.”
தொடர்பான கட்டுரைகள்
Comments
Post a Comment